|
Cem Adrian - Bir Melek Ölürken |
|
Dramacydal tarafından yazıldı.
|
Sustu içindeki..
Yorgun yüzündeki..
DüÅŸtü elindeki...
Öldü bir melekti.
Sen sen sen giderken…
Kalbim burda kalırken…
Ellerim sessiz soÄŸuk ve suskun öyle dururken…
Yalnızlık gittiğin yoldan bana geri gelirken,
Gözlerinden yaÅŸ yerine sessiz harfler damlarken,
Sen sen sen giderken…
Ben ben ben kalırken…
Ayak seslerinle bütün camlar pencereler inerken…
Bir veda saçlarımdan tutup beni yerlerde sürüklerken...
Yüzümde ne acı ne keder sana son kez bakarken...
Sen sen sen giderken…
Bir kalp burda kalırken…
Bir ÅŸehri bir tekmeyle benim üstüme yıkarken…
Bir dua dudaklarımdan düÅŸüp paramparça olurken…
Sen sen sen giderken…
Ben ben ben kalırken…
Sustu içindeki..
Yorgun yüzündeki..
DüÅŸtü elindeki..
Öldü bir melekti.
YaÄŸmur gecenin karanlığını gökten söküp atarken,
Rüzgâr vurup bulutlarına beyaz ÅŸimÅŸekler çakarken,
Uykusundan uyanmış çocuklar korkmuÅŸlar aÄŸlarlarken...
Ä°çlerinden biri neden! “tanrı çok mu üzgün ki !” derken,
Göç yollarında kuÅŸlar kaybolmuÅŸ ölürlerken,
Bir deniz kıyısında bir adam hâlâ onu sayıklarken,
Gökyüzüne açılmış eller birer birer kapanırken,
Sen sen sen giderken…
Bir meleÄŸi öldürürken.!
veda etmeden gidilmez çocuk!
bu vedadan sayılmaz çocuk!
bir melek ölürken...
öyle sessiz durulmaz çocuk!
Sustu içindeki..
Yorgun yüzündeki..
DüÅŸtü elindeki..
Öldü bir melekti.
|
